Hej!

Wiem, że jestem nadaktywny ale naprawdę zjadam popkulturę niczym
głodny szczeniak, póki mogę (a mam jeszcze tydzień). Właśnie
zakończyłem rozpoczętego jakiś czas temu Zeno Clasha i chciałbym
trochę rzecz podsumować:

+ Niesamowity design świata i postaci - ni to medieval, ni to steam,
ni to inny punk ale punk z pewnością. Jest maszyneria w ograniczonej
postaci, jest pustynne miasto z nieco średniowieczną architekturą,
jest broń palna w postaci jeszcze bardziej ograniczonej, tuż obok
pałek, kusz i pistoletów rybnych (!). Nie ma standardowych ras - to co
można zobaczyć to różne, dziwne warianty dwunogów, z głowami i ciałami
ludzkimi albo i nie. Bywają szczury, słonie, ptaki oraz, hm, rzeczy
dziwne. Otoczenie wygląda też nieco falloutowo - bez szczątków dawnego
świata ale z pustynią, badlandami itp itd. Wszystko to zatopione w
nieco mrocznej, za to cholernie groteskowej marynacie, w której design
jest elementem logiki świata, bo tę z kolei poznaje się głównie przez
to co się widzi. Jak wytłumaczyć kilkumetrową dwupłciową istotę (Ojca-
Matkę), przypominającą chudego starca na ptasich nogach, tego nie
wiem. Ale jest i pasuje idealnie.

+ "Corwids of the free" - grupa wyrzutków z wyboru. Żyją na uboczu,
bez żadnych norm. To co robią i to jak się zachowują wymyka się
wszelkim standardom etycznym, estetycznym, społecznym. Niektórzy
ćpają, inni zabijają, jeszcze inni idą po linii prostej, nigdy nie
zbaczając z kursu (bez kitu). Nie ma wśród nich konwencji, nie ma
ograniczeń. Nie widziałem do tej pory w żadnej grze tak
zaprojektowanej "frakcji":
http://www.youtube.com/watch?v=TvUtXJsABM4

+ Walka. ZC co do mechaniki to FPM czyli first person mordobicie. Z
reguły mamy przeciwko sobie więcej niż jednego przeciwnika, zaś sama
gra to niejako sekwencja kolejnych walk, przerywanych przechadzaniem
się po świecie gry i oglądaniem krótkich scenek pokazujących rozwój
akcji. Walczy się bardzo fajnie i przekonująco - na gołe ręce, z
bronią strzelającą lub pałującą, przy czym wcale nie jest tak, że
trzymając w ręku strzelbę ma się dużą przewagę - w trakcie
przeładowania ktoś nam zazwyczaj przyłoży w twarz i broń wypadnie nam
z rąk. Są różne rodzaje ciosów, są krótkie kombosy, bloki, uniki,
kontry (po bloku czy po uniku). Jest fantastycznie brutalnie choć nie
ma ani kropli krwi. Siłę ciosów po prostu czuć, zarówno dzięki
sugestywnej grafice jak i soczystym odgłosom uderzeń. Gdy dostajemy po
twarzy albo gdy sami kogoś wykańczamy, ciężko powstrzymać się przed
odruchowym powiedzeniem "auć!". Czasem bywa trudno, czasem łatwo. Im
dalej tym trudniej choć nie jest to prosta, liniowa zależność. Ogólnie
mechanika bardzo udana - trzeba dobrze wyczuć czas i rodzaj zadawanego
ciosu, zwracać uwagę na bloki przeciwnika, robić uniki itp.

+ Fabuła. Jest z jednej strony szczątkowa i niedopowiedziana, z
drugiej zaś napisana w niezwykły sposób. Gra opowiada o chłopaku,
który zabił swojegu Ojca-Matkę i podzielona jest na dwie,
przeplatające się linie czasowe - pierwsza opowiada wydarzenia
doprowadzające do tego punktu, druga zaś poświęcona jest ucieczce
przed rodzeństwem, które za ten czyn chce się zemścić. Składnik WOW
jest duży, choć równie znaczące są też komponenty WTF i WTH :-).
Wyjaśnień co do samego świata się nie spodziewajcie, wszystko skupia
się na relacji pomiędzy bohaterem, jego ponentną i niesamowicie ubraną
dziewczyną, Ojcem-Matką i jegu dziećmi.

+ Długość. Recenzenci narzekają, że gra jest zbyt krótka. To nie jest
prawda. Przy tej mechanice jest idealna by z zainteresowaniem ją
skończyć ale nie doznać zmęczenia.

- Liniowość. Ogólnie nie jest to dla mnie wada w grach ale tutaj
ścieżki są po prostu wytyczone i jednokierunkowe. Denerwuje mnie to
jedynie dlatego, że po tym świecie aż chciałoby się po prostu
pochodzić. Ciężko tu zresztą mówić o świecie, jest to bardziej zestaw
ślicznych i czasem groteskowych scenerii.

- To nie RPG, a mogłoby być. Wiem, że to gra indie, bardziej
eksperyment niż czwarty Gothic ale przy tak fantastycznych pomysłach
aż żal, że nie było dużego budżetu, który pozwoliłby na stworzenie
kompletnego, rozbudowanego świata z miastami, wioskami, twierdzami,
lochami, dolinami, górami, wyżynami, czym tam jeszcze. Byłby kult.
RPGowość w mechanice dałoby się łatwo dorzucić (nauka nowych ciosów,
jakieś zbroje), w dodatku byłby to RPG bez magii, bo ta wydaje się
tutaj nie istnieć. Tzn. nie tyle nawet nie istnieje co jest bardziej
mistyczna niż widoczna. Istnieją istoty przedwieczne, istnieją miejsca
przedziwne ale nie jest to efekt działania siły, z której można ulepić
kulę ognia albo tarczę przeciwko duchom.


--
MG