Użytkownik "diuka" <diuka@inode.at> napisał w wiadomości
news:hj6shk$fc$1@inews.gazeta.pl...

Moc!


Skojarzyło mi się to z Alistairem dorabiającym w pornolach do pensji
templariusza.


Zakładam, że chodziło wyłącznie o cRPG, więc o nich będzie mowa niżej.
Bo najczęściej wracam własnie do takich gier, a ściślej mówiąc, rzadko
przestaję w nie grać. Dotyczy to zwłaszcza gier z serii
"Civilization", "Europa Universalis" (i pochodnych, zwłaszcza
"Crusader Kings") i "Total War".

Na początku zaznaczę, że rzadko wracam do gier, w której już grałem i
zwykle robię to po długim czasie. Najczęściej wynika to z faktu, że w
większości cRPG nie ma to, przynajmniej dla mnie, większego sensu.
Granie inną postacią to najczęściej sztuka dla sztuki, która mnie nie
pociąga. Różnice fabularne są zwykle znikome, a różnice pomiędzy
postaciami są mało odczuwalne. Co z tego, że mogę grać magiem, bardem
czy wojem, skoro sprowadza się to tylko do innych sposobów tłuczenia
przeciwników? No, ale bywają wyjątki. O nich niżej.

I tak, na pewno dużą rolę odgrywa wciągająca fabuła. Nie musi być
wielowątkowa, rozbudowana, długa, gruba czy gorąca, ale ma być dobra.
Za dobry cRPG uważam takie gry, w których mam ochotę biec głównym
wątkiem nie oglądając się na zadania poboczne, żeby dowiedzieć się, co
się czasi za następnym zakrętem scenariusza. Oczywiście przejście gry
w ten sposób automatycznie oznacza przejście jej jeszcze raz, tym
razem na spokojnie. W moim przypadku tak było z "Falloutem 3", w
mniejszym stopniu z drugą częścią serii (pewnie za młodu nie byłem
taki niecierpliwy) i "STALKERem" oraz z serią "Dawn of War" (wiem, to
nie cRPG).

Co dalej? Na pewno interesująco zbudowany świat, czyli taki, który ma
wiele różnych elementów i jest estetyczny. Jeżeli do tego jest
egzotyczny lub historyczny, to już jest doskonale. Pasjami lubię
odpalić Gothiki, żeby pobiegać sobie po normlanych lasach i pochodzić
po autentycznych (choć małych) miastach. "Obliviona" zaczynałem chyba
cztery razy i ani razu nie skończyłem wątku głównego.
Za to "Wiedźmin" jest dobrym kandydatem na grę, do której wrócę. Ale
to dopiero kiedy skończę koleną partię w F3.

Bardzi mi się również wzajemnie wykluczające się wybory, z odroczeniem
konsekwencji i
połaczone z GreyandGreyMorality, czyli szaro-szarą moralnością. Lubię
gry, w których nie ma elfich ministrantów walczących z głupimi bucami,
tylko są ludzie ścierający się o sprawy z pozoru mało sensowne i jak
najmniej odwołujące się do odwiecznej walki dobra ze złem. Preferowane
starcia koncepcji politycznych i ekonomicznych. W przeciwnym razie
mało mnie ciągnie do grania postacią "inną". W większości gier nie
wybieram ścieżki "złej", bo się wtedy czuję jak koń w polskim filmie.
Czyli zażenowany. W P:T frakcje były co prawda słabo rozegrane, ale
np.: decyzja w sprawie Milczącego Króla była bardzo miłym motywem.
Podobne rzeczy były nienajgorzej rozwiązane w "Morrowindzie", dużo
słabiej w
"Oblivionie" (możliwość przynależności do wszystkich frakcji naraz
dość skutecznie zabiła chęć ponownego grania).

Co jeszcze? Ano dodatki. Do niektórych gier wracałem po wyjściu
sensownych rozszerzeń. Jeżeli od wydania gry do pojawienia się dodatku
minęło trochę czasu, zwykle zaczynałem od nowa. Tak było z "Nocą
Kruka", "Shivering Isles" czy wydaniem GOTY "Fallouta 3". Nie liczę
przy tym amatorskich modów fabularnych i dodatków nie mających związku
z podstawką (jak w przypadku "Storm of Zehir" czy "Mysteries of the
Westgate"), bo to tak naprawde nowe gry na starym silniku.

Na koniec to, do czego wracam w sposób naturalny, czyli klasyka.
Często wracam do tych gier tylko po to, żeby upewnić się co do wyższej
jakości współczesnych gier, ale niektóre stare cRPG są wciąż
zaskakująco grywalne (bo np.: przygodówki nic nie straciły na swoim
uroku, zwłaszcza te od Lucasarts i Sierry). Czasami wracam, bo nie
miałem czasu rozegrać dłuższej partii, albo po prostu zapomniałem, o
co w grze chodziło. Do żelaznych klasyków-powrotników należą u mnie
"Darklands", "Superhero League of Hoboken", "Ultima Underworld" i
trylogia "Das Schwarze Auge" .


"Divinity 2" popełniła kilka wręcz kardynalnych grzechów
projektanckich. Ja przerwałem we Fiordach Orobaskich i jakoś nie mam
ochoty wracać przez pewien czas. Ale może to akurat wynik tego, że po
prostu mam lepsze gry do grania i za mało czasu, żeby grać dużo.

Pozdrawiam